SCOLTA
… che te bato el tempo: ma pian!
Antonio
Dittura
Ogni
matina soto i me balconi
passa
‘na Panda coi veri serai.
La guida
un tipo, barba e basetoni,
che
se remena come i
papagai:
avanti
e indrio co spae, testa e busto;
forse
ghe par da esser un gran bel fusto.
Da
dentro la vetura un gran rimbombo
fa
rintronar i veri del palasso.
Ghe
sbàja un can e scampa via un colombo
a
tuto ‘sto casin
e ‘sto fracasso.
-El
diga. . . galo
‘l motor che bate in testa,
o
‘l
porta un gran canon
che spara a festa?-
-Me
scolto na canson -
el me risponde.
Ma
mi no go capìo gnancora
‘desso
cossa
che serva quele baraonde,
che
i. . . timpani
ne rompe massa
spesso.
-La
musica moderna, ormai ze çerto,
solo
co i tamburi fa concerto.-
Ze
proprio vero. Infati géri sera
me
go sorbìo fin quasi mezo bòto
tremile
canonàe de
‘na tastiera
e
de na batarìa. Che terremoto !
Mi
me stropavo
e rece co do dei,
parché
no se rompesse anca i sarvei.
I
do cantanti, bravi in verità,
par
tuta la serata ga cantà.
Ma
la so voze mai no se
sentiva
parché
i tamburi ghela coverziva.
Tuti
BATEVA EL TEMPO
co le man:
el
risultato gèra un
gran bacan.
Par
forsa ! Se nissun se tien in mente
che
ze la melodia che va cantada,
tuti
i tenori cantarà par gnente
e
‘l concerto sarà na gran vacada.
Baté
sì el tempo,ma
batelo pian:
cussì ve scoltaremo anca doman.